Anasayfa Kuruluşu  İlk yerleşenler Köyümüz hakkında Ziyaretçi defteri Harp zamanı Hikayeleri İletişim
Fotoğraf Albümleri
Videolar
  Vefat edenler
Destekleyenler
  Atasözü şiir mani
  Yörükler ve rumeli
  Duyuru ve ilan
Muhtar ve azalar
Önceki muhtarlarımız
Komşu köyler
Nükteler
Resmi linkler
Kardeş siteler

 
Komşu köylerimizde bulunan fotoğraflar albüm haline getirilmiştir.

Dereyalak Dutluca Erenköy albümü

Osmaniye(ışıkpınar)-gökçeli(dandin) albümü

Kızılcaören-Nusret  albümü

Kümbet-Kümbetakpınar-Kümbetyeniköy albümü

Komşu köylerimiz 

  Dereyalak Köyü

 

    Eskişehir'e 50 km, İnönü’ye, 25 km, uzaklıkta olup 160

haneli bir köydür. Köyün 5 km batısındaki Örencik ve Pınarbaşı

 mevkisindeki ören yerleri antik devirlere ait yerleşim merkezleridir.

        Çevresindeki Yörük köylerinden önce iskân olduğu için, daha

sonra iskân olan Yörükler ve Balkanlar’dan gelen Türkler bunlara

“Manav” demişlerdir.

        Köy halkı Kütahya'nın Kınık Köyü’nden gelmiştir. Önce köyün

1 km Güneydoğusundaki eski köy denilen yere Hacılar, Kınıklar, Hacı Hüseyinler ve Sarı Ahmetler’den oluşan 4 aile gelir. Bir süre burada

kalıp sonra Dereyalak köyünün bugünkü yerinde köyü kurarlar.

Kaynak: KARAKEÇİLİ YÖRÜK AŞİRETİ’NİN ESKİŞEHİR'E İSKÂNI. Dr.

 Muharrem BAYAR

  Halil ATAK’ın Dereyalak Köyü hakkındaki anlattıkları

Eskişehir-İnönü-Dereyalak köyü hakkındaki genel bilgiler Prof.

 Dr. Faruk SÜMER’İN Oğuzlar (Türkmenler) tarihleri, boy teşkilatı, destanları hakkında yazmış olduğu kitabında şöyle anlatılır: Köyümüz Oğuzlar’ın Kınık boyundan olup, Sancağımız Kütahya’dır. Köyümüzün

evvel ismi “Yalak” olarak geçmektedir. Vergi nüfusu ortalama

100 kişiden müteşekkil olduğu, 3 boy halinde köyümüzün

 muhtelif yerlerine yerleştikleri 16. yy’a ait vergi nüfus

kayıtlarında mevcuttur. Bu kayıtlarda boy ve sancak adı ile vergi nüfusu zikredilmiştir.

Köyümüz yaşlılarından ve yaptığımız kaynak taramasından

 edindiğimiz bilgilere göre köyümüzün kuruluşu bundan üç

asır öncesine rastlar.

            Hacılar Sülalesi

Kütahya’dan gelip Eskiköy namıyla anılan mevkie yerleşmiş olup, sülalenin büyüğü Hacı Hasan Efendi, yanında Hacı Hüseyinler sülalesi ve diğer akrabaları ile birlikte yerleşmiştir.

Kınıklar Sülalesi

Yanlarında Sarı Ahmetler sülalesi olduğu halde şu anda Gökçeli (Dandin) köyünün doğu kısmında bulunan Dereyalak mevkisine yerleşmişlerdir.  Bu sülale  Kütahya’nın Kınık Köyü’nden gelmiştir.

Hamzalar Sülalesi

Hamzaoğlu Mehmet ve çocukları şu anda Gökçeli köyünün olduğu yere yerleşmiş olup Kütahya-Seyitömer’den gelmişlerdir. Bu sülaleler bazı nedenlerden dolayı bulundukları mevkii terk edip eski yerleri olan Kütahya ve çevresine geri gitmişler. Sonradan Hacılar sülalesinin büyüğü olan Hacı Hasan’ın önderliğinde şu anda ikamet edilmekte olan Dereyalak Köyü’ne yerleşmişlerdir.

Köyün ismi de Kınıklar sülalesinin eski yerleşim yeri olan Dereyalak mevkisinden alınmıştır.

Sonuç olarak Dereyalak köyünün aslı Kütahya sancağından gelmiş olup Selçuklu Türkleri’nin Kınık Boyu’ndandır.

Halil ATAK abi ile Faruk hocanın kitabından aldığımız notlar.

Sancağı :Kütahya

Boy ismi :Kınık

Vasfı: Köy

Evveliyat ismi : Yalak 

Vergi kayıtlarında 3 boy halinde olup bir boy 64 vergi nüfuslu, bir boy 11 vergi nüfuslu, bir boy da 25 vergi nüfusludur. 

Erenköy

  

        Eskişehir'e 45, İnönü'ye 23 km. uzaklıkta olup 170 hane, 538 nüfustur. Eski adı Viranköy'dür, sonra Erenköy olarak değiştirilmiştir. Köyün olduğu yer antik devirde iskân görmüştür. Bol miktarda antik malzeme vardır. 19. asrın başlarında tekrar iskân olmuştur.

       Esnemez Köyü

 

 

      

        İnönü'ye 12 km. olup 311 nüfusludur. Çevresinde bol miktarda bulunan antik malzemeler, buranın arkaik devirde iskan olduğunu gösterir.

1530 tarihli kayıtlarda, İnönü’ye bağlı Esmez ismindeki sipahinin tımar köylerinden olduğunu görüyoruz. Aynı kayıtta  7 hane 2 mücerret  1 imam bulunan köyün geliri 1800 Akçe olarak kayıtlıdır.

       Yörüklerin bu köye iskânı 19. asırda olmuştur. Konar-göçer çadır hayatı yaşarken Taşköprü civarına konmuşlar ve oradan “Eski Dereköy” denilen mevkie iskân olmuşlardır. Oradan da köyün bugünkü yerine göçerek köyü kurmuşlardır.   

 Dutluca Köyü

             

        80 hane 267 nüfuslu Yörük köyüdür.Köyün olduğu yer antik devirde iskan olmuştur.Bu devre ait çok kalıntı ve antik malzeme vardır.

  Kaynak:KARAKEÇİLİ YÖRÜK AŞİRETİNİN ESKİŞEHİR'E İSKANI.

  Dr.Muharrem BAYAR

  Kümbet Akpınar  Köyü

 

            

  Kümbet  Köyü

 

 

Kümbet Yeniköy

 

 

  Nusret   Köyü

 

 

 

Kızılcaören   Köyü

 

 

    "Yeni Kızılcaören" Kütahya'nın merkez köylerindendir. İle uzaklığı 34 Eskişehir'e uzaklığı yaklaşık olarak 51 kmdir. Nufusü 2000 sayımlarına göre 79 kişidir. Kızılcaören'in kuruluşu Osmaniye(Işıkpınar) Köyü'nün kuruluşu ile aynı tarih olduğu bilinmektedir.

     Kızılcaören'e  yerleştiği bilinin ilk aileler (iki yıl Esnemezköyünde kaldıktan sonra) Hacıaliosmanlar, Çataklar, Rüstemler ve Hacıahmetoğulları'dır. Bu ve bundan sonra Kızılcaören'e yerleşen aileler genelde Bulgaristan'ın Osmanpazarı'nın Karalar, Karaatlar köyleri çoğunlukta olmak üzere, Fosfatlar, Çatak, Hasanköy ve Lom köylerindendir. Bunlar; Hacıahmetler, Celiller, Tetikler, Çataklar, Hüsmenler, Ademler, Üzeyirler, Lomlular, Yumurtacılar, Hasanenişteler, Muhaciraliler, Hatipler(Kelveliler), Hacıaliosmanlar, Yağmenler, Ustaismailler, Mollaibrahimler, Yusuflar, Küpler, Hamitler, Salihler, Kocaosmanlar, Kelosmanlar, Cambazlar, Krişçiler, Ateşaliler, Habiller, Aliler, Yakupoğulları, Hacıaliler'dir.

   Köy  Kütahya ve Eskişehir başta olmak üzere büyük şehirlere göç vermiştir. 1956'lı yıllarda 60-70 haneyken 2008'de hane sayısı 15-20 haneye düşmüştür. Köyün geçim kaynağı tarım, hayvancılık ve inşaat ustalığıdır. Bu köy inşaat demirciliği ve kalıpçılık üzerine ehil ustalar yetiştirmiştir.

      Hamidiye Kızılcaören (Çerkezlik) ise Kızılcaören'in kuruluşundan daha öncedir. Köyü kuran yani ilk başta yerleşen ailelerse, kafkas kökenli İbrahimbey ve Dokuzlar'dır. Sonraları Bulgaristan'dan gelip yerleşen Türkler olmuştur.

 

Kaynak Kişiler

     Adem AYAZ D.T 1935 (Hacıahmetler)

          Emine Tuna D.T 1926 (Ustaismailler)

     İsmail ATAM D.T 1940 (Ustaismailler)

                      

  Osmaniye Köyü (Işıkpınar)

  “Osmaniye” Bilecik’in Bözüyük İlçesi’ne bağlı son köydür. Nüfusu 2000 yılı sayımlarına göre 320’dir. Bölgede bilinen bir diğer ismi de “Işıkpınar”dır.                                                                                                    Işıkpınar bu ismi şu anda köy ilkokulunun yanında bulunan çeşmeden (pınardan)  almıştır. Eskiden Esnemez’liler hayvanlarını bu alanda otlatırlar ve geceyi de bu pınarın başında geçirirlermiş. Gece çobanların yaktığı bu ateşler uzak mesafelerden gözükürmüş. Bu görüntü o bölgenin “Işıklarpınarı” olarak anılmasına sebep olmuş. Resmi kayıtlardaki adı ise Osmaniye’dir. Bu ismi almasının sebebi ise köy halkının 1879’lu yıllarda Bulgaristan’ın Osmanpazarı köyünden gelmesi, köy halkının komşu köylerle iyi geçinmesi, hiç mahkemelik bir olayların olmaması, etrafta Osmanlı intibaını bırakmasıdır. Bununla beraber bir diğer rivayette devlet memurları köye isim vermek için gelirken yolda karşılaştıkları bir çobana ismini sorarlar, çoban Osman cevabını verince memurlar “Buranın ismi Osmaniye olsun” diye latife yaparlar. Bu isim köylüler tarafından da benimsenir.

       İle uzaklığı 73 km, ilçesi Bozüyük’e uzaklığı 38 km’dir. Eskişehir’e uzaklığı ise yaklaşık 53 km’dir. Köy halkının geçim kaynağı tarım ve hayvancılıktır. Köy halkının süt ve süt ürünleri konusunda yatırımları vardır.  

       Köye yerleşen aileler Haliller, Demirci Sülmanlar, Hacı Alioğulları, Kocakulalar, Kırtıllar, Tuzsuzlar, Hacı Arabacılar, Hacı Cambaz, Kamber İsmailler, Hacı Sülmanlar, Hacı Hasanlar, Hacı Çavuşlar, Molla Mustafalar, Salioğulları, Hacı Mestanlar’dır. Kuruluş tarihinin ise Dandin Köyü’nden 8 sene evvel olduğu bilinmektedir. Buna göre köyün kuruluş tarihi yaklaşık olarak H.1295-M.1879 yıllarıdır.

 Bu bilgiler köyün yaşlılarına sorularak elde edilmiştir.

      Gökçeli  Köyü (Dandin)

 

Gökçeli Köyü Bilecik’in  Bözüyük  İlçesi’ne bağlıdır. Yöremizde kullanılan bir ismi de Dandin'dir. İsmini dağın inişi, dere-tepe, iniş çıkış anlamına gelen engebeli araziden almıştır. İki ormanlık dağın arasında, dar bir vadide, içinden Kocadere'nin geçtiği, etrafı çam ağaçlarıyla çevrili yeşili, bol şirin bir orman köyüdür. Geçim kaynağı   hayvancılık ve  inşaat ustalığıdır. Bu köyde yaşayan insanların inşaat ustalığı konusunda bilgi ve becerileri ön plandadır.

    Bu köyde 2000 sayımına göre 114 kişi yaşamaktadır. İle uzaklığı 83, ilçeye uzaklığı 48,  Eskişehir’e uzaklığı  (yaklaşık)  58 km'dir.

    Köye ilk  yerleşen  aileler şunlardır; Çelikler, Erkeçler, Köseler, Demirler, Karasüller, Ahmetağalar, Saliağalar, Çavuşlar, Yaşarlar, Kosaklar, Topallar, Hamzollar, Selimler, Konyalılar, Fazlılar, Muharremağalar, Beyttullahlar, Yakupağalar, Aziz Mehmetler, Avcılar, Çilekler, Kurtlar, Osmanoğulları. Bu aileler yaklaşık olarak 1890 yılında  Bulgaristan'ın "Tırnova" iline bağlı Güvemli, Tilkiler, Hamzalar ve Koçaklar köylerinden gelip buraya yerleşen Türkler'dendir. H.1303–M.1887 yılında Bözüyük'teki “Muhacir Komisyonu” yerleşmeleri için bu köylerden göç eden muhacirlere yerleşmeleri için Dandin Köyü'nü göstermiştir. Köye ilk gelenler 18 hanedir ve köyün nüfusu daha sonra gelen göçlerle artmıştır.

 

Kaynak Kişiler

Yakup YÜCEL D.T 1942

Eyüp YAŞAR D.T 1946